Roadtrip movie

Na heel veel uren monteren van onze dashcam beelden, foto- en video opnames is eindelijk onze roadtrip video online.De complete roadtrip hebben we gefilmd en gefotografeerd. Wij hebben drie weken over de roadtrip gedaan en we laten iedereen die dat leuk vind bijna 1 uur meerijden.  Zet de muziek lekker hard en genieten maar.

Wij hebben in ieder geval waanzinnig genoten van onze roadtrip. Veel kijkplezier!

Roadtrip movie

Dag 21 - Las Vegas - Los Angeles - Amsterdam

Het zit er weer op!

We staan weer op tijd op en pakken onze koffers in voor vertrek naar de luchthaven van Las Vegas.

blog 21mei2017 1

Aangezien er geen intercontinentale vluchten vanaf het McCarran vliegveld vertrekken hebben we eerst een vlucht naar Los Angeles.  Deze vlucht heeft zo'n 1,5 uur vertraging maar gelukkig hebben we 2 uur wachttijd in Los Angeles, anders hadden we door de vertraging in de problemen gekomen. Nu hebben we een mooie aansluiting zonder teveel wachttijd voor onze vlucht naar Amsterdam.

blog 21mei2017 2

De vlucht naar Amsterdam verloopt voorspoedig en we landen dan ook netjes op tijd om 12:30 op Schiphol.

We hebben een heerlijke vakantie gehad, een onvergetelijke belevenis waarin we heel veel gezien hebben. We zijn van plan dit zeker vaker te gaan doen..

Dag 20 : Las Vegas

Vandaag vroeg opgestaan omdat we de camper nog schoon moeten maken en we rond 10:00 bij het inleveradres moeten zijn. Daar aangekomen laden we snel al onze spullen uit en wordt de camper door hun gecontroleerd. Gelukkig hebben we niets beschadigd en is alles nog compleet zodat we vrij snel klaar zijn en we met de taxi naar ons hotel vertrekken. Jose had het hotel al gevraagd over de mogelijkheid voor een vroege incheck. De incheck was eigenlijk pas om 16:00 en het was pas 12:00. Om 4 uur lang met je koffers door de straten van Las Vegas te lopen bij een temperatuur van meer dan 30 graden is ook niet alles. We hadden teruggekoppeld gekregen dat, als er al een kamer beschikbaar was, we eerder in konden checken.

Daar aangekomen bleek er inderdaad een kamer vrij te zijn dus konden we gelijk onze kamer betrekken. De hotelkamer was verrassend groot, compleet met keuken en... een jaccuzzi... Het duurde dan ook niet lang voordat we daar in lagen. Aangezien we we onze fles met doucheschuim bij de laatste campground hadden achtergelaten ivm het gewicht van de koffers voor in het vliegtuig hadden we dus geen doucheschuim meer maar niet getroost, shampoo schuimt ook en dat hadden we nog wel. Het bleek als snel dat shampoo heel erg kan schuimen in een jaccuzzi en al gauw was de badkamer gevuld met schuim.. De pret was er niet minder om en na hard werken op alles op te ruimen en schoon te maken kwam die jaccuzzi wel heel goed uit en heerlijk uitgerust konden we dan ook aan onze eerste bezoek aan Las Vegas beginnen.

Het hotel lag net buiten de strip, dus we waren zo in de chaos van Las Vegas. Wat een mensenmassa, wat een lawaai en wat een hitte... Je wist niet waar je eerst moest kijken omdat er zoveel om je heen te zien was en gebeurde. We kwamen al snel het eerste casino tegen en je kijkt je ogen uit.. wat een lawaai van al die apparaten en mensen. Om een beetje het Las Vegas gevoel te krijgen ging de eerste dollar een willekeurig apparaat in.. helaas, het gevoel wat Hella had (dat we met veel geld naar huis zouden gaan) was er nog niet..

blog 20mei2017 1

We hadden inmiddels honger gekregen en tripadvior gaf ons een heerlijk adresje om crepes te eten, midden in 'Parijs'. Voor degene die het nog niet weten, de strip heeft enkele beroemde steden 'nagebootst' Parijs is er een van maar ook Venetie en New York zijn er te zien. Parijs is compleet met eifeltoren en smalle straatjes, schitterend om te kijken en er te lopen. De crepes waren er heerlijk.

blog 20mei2017 5

Na Parijs naar de 'Venice'. Dit vijf sterren luxe hotel is helemaal in Italiaanse sferen. Vloeren zijn bedekt met de meest prachtige tegels en de plafonds beschilderd met enorme fresco's. Door de grachten varen de venetiaanse gondels, werkelijk een schitterende omgeving, waw!

blog 20mei2017 2

 

blog 20mei2017 4

Weer buiten op de strip loop je langs Ceasars palace, de Mirage en het beroemde Bellagio met zijn fonteinen en Treasure island. Daarnaast loop je langs heel veel mensen... je ziet er werkelijk van alles.

Omdat het erg warm was en we al aardig wat km gelopen hadden besloten we even terug te gaan naar het hotel om wat uit te puffen. Die avond zijn we gaan eten bij Tuscannys Garden, een tip van onze taxi chauffeur dat je daar lekker en niet te duur kon eten. Het eten was inderdaad erg lekker en met een gevuld buikje zijn we weer terug naar de strip gelopen alwaar het nog veel drukker was als die middag. 

blog 20mei2017 3

We zijn naar het Bellagio gelopen om de fonteinen te bekijken. Iedere 15 minuten (ongeveer) wordt er een voorstelling gegeven waarbij de fonteinen op de maat van de muziek gaan werken. De voorstelling die wij zagen ging op de tune van 'the pink panther'. Klik op 'LEES MEER' in dit artikel om de video hiervan te zien. Erg gaaf!

De mensenmassa en de neonreclame die overal om je heen was, maakte het Las Vegas plaatje compleet. Las Vegas is één groot gekkenhuis waar even vertoeven een ervaring is maar waar je na enkele uren weer naar je hotel verlangt. 


Na enkele uren over de strip gelopen te hebben hadden we het dus wel gezien en zijn dan ook terug naar het hotel gelopen. 

Dag 19: Kingman - Las Vegas

Vandaag staan we op met de wetenschap dat het de laatste dag wordt met de Camper. De internet-verbinding is hier het best van alle Campgrounds tot dusver en dus vullen we ons reisverslag aan.
José was er weer vroeg voor opgestaan en het plaatsen van foto's verliep dit keer ook soepel.

We hijsen de zeilen (er staat nog altijd een flinke wind) en zetten koers richting Kingman en bezoeken daar twee musea. We lezen wat achtergrond informatie waaruit we mogen begrijpen dat Route 66 ook een verhaal ikent over immigranten die hun hele hebben en houden bij zich hadden op zoek naar een 'better life'. Daar werd een groot vraagteken bij geplaatst omdat het voor velen heel anders is gelopen. De verlaten vervoersmiddelen en huisjes zijn daarvan een bewijs met de vraag 'what happened with the owners'.

blog 19mei2017 1

We denken aan de situatie van immigranten en het feit dat je je er eigenlijk niets bij kunt voorstellen. De foto's laten vermoeide kinderen zien en dat is hartverscheurend.

blog 19mei2017 2

We gaan lunchen bij een heel leuk restaurantje downtown in Kingman. Het restaurantje is in The Route 66 style met een heuse Juke Box. José bestelt er een Hot Dog en Hella gaat voor een Hamburger.

blog 19mei2017 3

Na de lunch gaan we richting Chloride, een verlaten mijnstadje.

Wanneer we aankomen bij Chloride blijkt het helemaal niet zo verlaten te zijn, maar het heeft wel zijn karakteristieke pandjes zoals we ons een beetje hadden voorgesteld. In de huisjes wonen blijkbaar ook mensen en we vragen ons af waar ze van kunnen bestaan. In een shop horen we dat er veel gepensioneerde mensen wonen die de hectiek en misdaad in de grotere steden als Las Vegas zijn ontvlucht.

blog 19mei2017 4

Na het bezoek aan Chloride zetten we koers richting de Hoover Dam en na een rechte lange en saaie weg met een vlak woestijnachtig landschap rijden we een meer heuvelachtig landschap in. De kleuren zijn licht van kleur zo vlak langs de weg en de kleuren worden donkerder wanneer je naar de achtergrond kijkt. Buiten is de temperatuur heerlijk, niet te warm en de wind is ook aangenaam verkoelend maar toch ook weer warm.

De rotswanden zijn wanneer we dichterbij komen van een hele donkere kleur rood  en doen zelfs donkerbruin aan. De donkere kleur was geen schaduw de rotsen blijken van dichtbij donkerder van kleur.

Om half vier rijden we de staat Neveda binnen.
Onze weg gaat de rotsheuvels in en als je om je heen kijkt zie je een magnifiek wegennet.

Bij de ingang naar de Hoover Dam worden we gevraagd te stoppen en krijgen we securitycontrole van een aantal vrijwilligers. Een man loopt met José mee voor controle van de laadruimten en een man met Hella voor controle van de koelkast. We mogen door en rijden naar de Hoover Dam. We drinken eerst wat in de Camper en lopen dan in een zigzag naar de loopbrug waar je een mooi uitzicht hebt op de damwand die de Colorado rivier in bedwang houdt.

blog 19mei2017 5

De temperatuur is flink gestegen en het is erg warm geworden. José loopt de brug tot halverwege en Hella loopt tot het einde. José had in de schaduw een bankje gevonden en Hella nam onderweg de nodige foto's met de telefoon voor andere toeristen. Het einde van de loopbrug gaf niet veel meer uitzicht, maar de wandeling in de warmte was wel goed te doen. We rijden nog verder maar de RV's mogen nergens stoppen en de parkeerplaats waar we wel mogen stoppen is te ver verwijderd van de plaatsen waar we foto's wilde maken. Het is erg warm en we besluiten naar de Campground door te rijden.

Om 18.00 uur rijden we de Campground op. We parkeren op onze plek en zetten de airco aan en drinken wat. We lopen samen naar de Campground winkel voor water. Ze hebben er niet veel dus kijkt José waar er een Walmart is. Deze ligt vlakbij aan de overkant van de weg. We kopen water en sla en gaan weer terug naar de Camper.

blog 19mei2017 6

We eten en ruimen daarna onze koffers in. Door de warmte zijn we best erg moe en rollen we ons bed in. Morgen moeten we de Camper zo vroeg mogelijk inleveren en dat moet lukken want de inleverlocatie is vlakbij.

Dag 18: Grand Canyon - Kingman

Vandaag is het de derde dag bij de GRCA  en het is bijna saai om te vermelden dat de nacht weer steenkoud was. Weer verwarmen we de Camper en weer was het aangenaam warm bij het ontbijt. Buiten is het een zo lijkt het strak blauwe lucht en Hella stelt voor om nog een keer naar Desert View te rijden voor foto's. Het blijkt 40 km van de route te liggen maar we zijn hier maar een keer.

Terwijl we die kant oprijden zien we onderweg steeds meer sneeuw liggen en heel helaas is er toch een gigantische wolk die als een groot ruimteschip boven ons hangt.
We stoppen onderweg bij toch nog wel een meer helder verlichte overlook en kunnen daar toch weer prachtige foto's maken.

blog 18mei2017 7

Onderweg zien we dat het ook veel drukker is dan gisteren. Bussen met Touristen rijden af en aan. Bij Desert View aangekomen genieten we nog en keer van het uitzicht en vertrekken daarna voor de laatste stop bij de Grand View.

blog 18mei2017 1

Ook daar is het druk dus gaan we snel verder naar onze volgende bestemming: Kingman.


We tanken in Tusayan om ongeveer 12.00 uur..
De route die we vervolgen is er een tussen de groene sparren en bergen van groene sparren.

We stoppen onderweg bij Williams en gaan lunchen bij jawel McDonalds in de VS. In de Grand Canyon hadden we geen bereik en geen wifi en op deze manier hebben we WiFi en kunnen we meteen even de mail checken. 
José gaat meteen ook de KOA Campground in Kingman voor een nacht reserveren. Na de reservering vervolgen we onze route.

Om 14.00 uur komen we aan bij Route 66 en naarmate de route zich vordert vragen we ons af waar de charme van de route 66 wel is. Tot nu toe is deze weg vrij eentonig en we zijn nog geen leuke plaatjes tegengekomen, Uiteindelijk rijden we over het teken van Route 66 en komen we dichter bij Seligman.

blog 18mei2017 6

Dit is wel een leuk plaatsje en we stoppen dan ook voor de vele grappige maar ook herkenbare Route 66 souvenir shops met vele oude autowrakken voor hun pandje. We fotograferen de shops en muurschilderingen en drinken op een terrasje buiten in het zonnetje een Espresso.

blog 18mei2017 4

Bij het verlaten van Seligman rijden we over het teken van het Historic Route 66 bord en stoppen we nog even aan de kant van de weg om dat te fotograferen. Na die stop rijden we verder en komen we wederom in een flashback aan landschap van rode rotsen dat uiteindelijk ook weer overgaat in een kale vlakte. We hebben gezellig de muziek aan en de weg is een rechte lijn de verte in.

We rijden een flink eind over de kale vlakte en komen dan uit bij Hackberry. Het pandje en de omgeving ziet er precies uit zoals we kennen van de foto en we stoppen om dezelfde foto met een andere lucht te maken.

blog 18mei2017 5In de Shop koopt Hella haar felbegeerde met jawel oranje kleuren Route 66 hoofddeksel. José vraagt met ingehouden lach 'en ga je dat dragen in Las Vegas?'. En Hella zegt 'ja. Ik denk het wel' in de camper zet Hella het gelijk op haar hoofd. en als je Hella een beetje kent dan weet je ook dat ze dat gaat doen..

blog 18mei2017 3

We rijden verder en zien de heuvelachtige bergen in een nevelachtige mist wat in het felle zonlicht een spookachtig beeld geeft. We weten niet of het nevel is of opwaaiend stof want er staat een flinke wind. José zegt stellig 'het is stof!'de heuvels gaan weer naar de achtergrond en door de enorme vlakte en de wind rollen er graspollen over de weg wat een desolaat en beetje verlaten beeld van 'ver weg van de bewoonde wereld zijn' geeft. We komen zelfs even in een lichte zandstorm. Ondanks de ramen dicht ruik je het stof. Er staat een flinke wind want José houdt beide handen op het stuur en moet regelmatig bijsturen. Om 18.00 uur zijn we bij Campground KOA Kingman.

De route naar Kingman Campground is met de kennis van achteraf heel vlot verlopen en bij het uitstappen heb je niet eens meer het gevoel dat we vandaag er weer een rit van meer dan 300 kilometer op hebben zitten.

Op de Campground worden we door een golfkarretje voorgereden naar onze plek.
We staan redelijk beschut tussen twee andere Campers. Een Amerikaan spreekt José aan over de flinke wind die al dagen aanhoudt en de tornado's die in Texas voorspeld zijn. Gelukkig zitten we daar een eindje vandaag maar het stormt flink in Kingman.

José doet alle aansluitingen voor de Camper en Hella heeft vandaag de reistijd gebruikt om het blog bij te  werken tot vandaag.

Voor het eten duikt José op de Campground onder de douche. Hier krijg je een code voor waarmee je de douche in kunt. Met de code krijg je een soort garantie dat niet iedereen de douche gebruikt en dat deze maar aan een aantal personen toegewezen wordt.

Hella kijkt wat tv en gaat in de Camper onder de douche want ze heeft geen zin om nog naar buiten te gaan. Het begint al te schemeren en de Camper schudt een beetje door de wind. We zijn blij dat we niet op de volle wind staan. Morgen onze laatste camperdag met de rit naar Las Vegas!

Dag 17: Grand Canyon

Het is voor ons de tweede dag in de Grand Canyon en we worden na weer een ijskoude nacht vroeg wakker. We maken gebruik van de generator en verwarmen de Camper. Ons plekje op de campground is prachtig, midden in de natuur en heerlijk rustig. Jammer dat het te koud is om buiten te zitten.

blog 17mei2017 1

Bij het ontbijt is de temperatuur inmiddels weer aangenaam geworden. Hella schrijft verder aan het blog en José bekijkt de kaart van de GRCA om te zien welke route het meest gunstig is vanaf de Campground. Er rijden verschillende Shuttle bussen in de kleuren rood en blauw. Ze rijden om de 10 minuten en gaan twee richtingen uit.

Omdat we de dag ervoor aankwamen bij de Desert View besluiten we nog in de ochtend het midden te verkennen en in de middag het hoogste deel.

blog 17mei2017 7

Het middelste deel is het Geologische deel van de GRCA en heeft een museum dat het ontstaan van de GRCA uitlegt. De uitleg is er simpel en wanneer je interesse verder gaat dan kun je ook de meer uitgebreide informatie lezen. Het is zeker indrukwekkend hoe de GRCA tot stand is gekomen en het aantal jaren dat het gebied er is en voort blijft bestaan.

We lopen de geologische route en bij de stappen die je zet is om de meter een jaartal gezet. Je loopt op een gegeven moment in de duizenden jaartallen die overgaan in miljoenen jaren. Naast de ronde koperen plaatjes in het pad liggen op een rots ook stenen die in de loop der jaren tot stand gekomen zijn en de lagen vormen van de GRCA. Op verschillende punten zijn ook koperen kijkbuizen die je gericht laten kijken op een laag van de Canyon waar de steen in de laag van een wand zit. De wandeling duurt ongeveer een uur en wanneer we zo ongeveer bij het einde zijn bemerk je dat mensen het wel gehad hebben. Een meisje ligt languit over het pad en haar moeder vraagt 'why are you doing that?' Hella geeft antwoord 'Well we all feel that way..' en de moeder geeft toe dat dat inderdaad zo is.

blog 17mei2017 4

We komen dichter bij de Village van de GRCA en zijn daar na de flinke tippel heel blij om.
In de Village zouden we gaan lunchen dus zoeken we een restaurant op. Het is in de Village erg ongezellig en daar zijn we erg verbaasd over,  gezien het mooie plaatje van de omgeving. Wel zie je regelmatiog her en der de eekhoorntjes opduiken.

blog 17mei2017 3

Door de ongezellige panden die er staan hopen we maar het beste van de lunch die we daar willen nuttigen want we hebben honger gekregen. We stappen een restaurant binnen en krijgen een Beezer;  de wachttijd is een half uur.. Elders bij de eetgelegenheden is het hetzelfde dus besluiten we te wachten.  De kaart kunnen we al inzien dus wanneer we aan tafel kunnen hebben we onze keuze al gemaakt. Buiten betrekt het weer meer en meer maar het blijft nog wel droog.

Nadat de Beeser was afgegaan worden we geholpen door een niet al te vriendelijke jongedame maar het eten was echt super en dat maakt veel goed. Toch jammer van de looks.

Na de lunch pakken we de Shuttle bus richting Hermits Rest. We willen meerijden tot meteen dit laatste punt om vanaf daar alle voorgaande stops af te gaan. Maar bij een overlook geeft de chauffeur aan dat er op dat punt niet gestopt wordt met de bus terug. We stappen uit maken foto's en nemen meteen de eerst volgende shuttle naar Hermits. Het is flink kouder geworden en het waait ook flink. We verbazen ons nog steeds over de idioterie die mensen uithalen voor een foto met zichzelf erop ook met de onverwachte rukwinden.

blog 17mei2017 5

De donkere lucht maakt de contouren in de GRCA minder zichtbaar en het uitzicht somberder. We rijden terug met de shuttle en besluiten nog uit te stappen bij het punt waar de Colorado River het meest duidelijk te zien is. José maakt daar nog een foto die schilderachtig mooi is. De wolken trekken volledig samen en het zal niet lang meer duren of het gaat regenen of hagelen.

blog 17mei2017 6

 

blog 17mei2017 8

blog 17mei2017 10


Bij het uitstappen aan de Market van de GRCA doet het het allebei: het regent en het hagelt.
We rennen naar de Big Store en doen er onze boodschappen. Bij het verlaten van de Store is het gelukkig droog en kunnen we de shuttle halen zonder nat te worden.

We hebben een lastige route terug want we moeten twee Keer overstappen om in drie stops terug te komen op het Campground. Doen we het zonder stops dan zitten we 45 minuten in de bus.
We kiezen voor het overstappen en zijn inderdaad in 15 minuten maar ook in de zeik regen bij de ingang van de Campground.

We zijn allebei erg moe en blijkbaar was dat te zien aan ons lopen. Er stopt een grote zwarte wagen vlak naast ons en de Amerikaanse vraagt aan ons of we een lift willen. We kijken elkaar aan met een blik van 'wat een geschenk uit de hemel is dit' en stappen in een heerlijk verwarmde auto. José geeft aan waar de Camper staat en we zeggen haar hoe blij we zijn met de lift en dat we nu droog zullen aankomen bij de Camper.

Onder het avondeten hebben we het er nog over hoe aardig de mensen zijn en hoe geweldig de reis verloopt en alles zo mooi in de flow zit.

We voelen onze voeten en zien dat José 15 kilometer heeft gelopen en Hella bijna 12. José maakt het eten, we drinken koffie en gaan moe maar met een speciaal gevoel naar bed.

Dag 16: Page - Grand Canyon

Lower Antylope Canyon

We worden vandaag om 6.00 uur wakker en we zijn zo klaarwakker dat we maar uit bed stappen. Onze horloges en telefoons laten telkens een uur verschil in tijd zien. Dit komt omdat we op de tijdsgrens met Arizona zitten, de horloges en telefoons switche iedere keer van tijd vooruit en weer terug... Aangezien we vanochtend om 8:30 bij Ken's tour voor ons bezoek aan de Lower Antilope canyon moeten zijn, moet het ons niet overkomen dat we de verkeerde tijd hanteren. 
José had, om dat te voorkomen, haar telefoon zo ingesteld dat die niet automatisch genereert via het internet tijd,  dus weten we dat 6.00 de juiste tijd is.

blog 16mei2017 13

José start de dag met het plaatsen van de foto's  op het blog. Hella ruimt de Camper op zodat deze rijklaar is. Dit is de eerste Campground waar er gescheiden afval Ingezameld wordt. Alleen een bak voor papier en karton kennen ze niet. We moeten een half uur van te voren op de parkeerplaats voor de Lower Antylope Canyon zijn dus hebben we niet echt haast.

We vertrekken om 8.00 uur naar de LAC. We zijn echt benieuwd.
Op de route naar de LAC rijden we vlak langs de kopermijnen en rijden we dan ook toepasselijk op de Coppermine road. Op de parkeerplaats aangekomen zien we dat het best druk is, maar na ons bezoek weten we dat het nog veel drukker kan zijn.
We worden in groepjes van ongeveer 8 à 9 man/vrouw bij een guide ingedeeld. Het zijn jonge gasten en duidelijk indianen (zeker handsome :-) )

We dachten dat we met een Jeep naar de LAC gebracht zouden worden maar dat was niet het geval, voor de Upper Antilope canyon rijd je wel met een jeep naar de canyon, voor de Lower dus niet. We moesten ongeveer 500 meter lopen en in de verte zag je de mensen al in de grond verdwijnen.. De omgeving was verder gewoon vlak, er loopt een ader door het gebied waar de Lower Canyons liggen.

Een vrouw had moeite met elke stap richting de afdaling en ze huilde van angst. Toen onze guide zei dat er wel wat meer lastige stukken tussen zaten haakte ze helemaal af. Hij gaf aan dat als ze echt niet durfde, ze haar geld gewoon terug zou kunnen krijgen. Hier maakte ze dankbaar gebruk van en opgelucht liep ze na een knuffel van haar man weg.

Het was een flinke afdaling maar door de menigte voor je kun je het zo rustig aan doen dat je je evt. angst snel kwijt bent. De trappen zijn van metaal en je kunt gewoon afdalen zoals een trap in huis. Al meteen komen de welvingen op je af en kun je je niet  bedwingen om foto's te maken. 

blog 16mei2017 12

Beneden in de Canyon aangekomen is het best opletten waar je je voeten wegzet en af en toe uitkijken dat je je hoofd niet stoot. Je loopt op heel fijn rood zand en de kloof waarin je loopt komt ook helemaal niet benauwend over.

Alle welvingen zijn mooi dus je kunt wel duizend foto's maken. Onze guide zag dat José een iPhone had en stelde voor die voor haar in te stellen. De kleuren van de welvingen worden hierdoor nog veel intenser en krijg je precies het beeld van al die foto's die je op het internet kan vinden. Prachtig gewoon..  De Canyon is zo fotogeniek dat er eigenlijk geen welving niet mooi is. Het is werkelijk schitterend en zoals al gezegd je blijft foto's nemen. 

blog 16mei2017 3

blog 16mei2017 9

blog 16mei2017 11Een paar keer pakt de guide (wanneer je dat wilt) je camera over en neemt hij een foto van jou of in de Canyon of een bepaald punt dat erg mooi is.  In de Canyon zijn ook nog weer metalen trappen en is er inderdaad tussen de welvingen een heel smal punt omdat de wanden daar bijna samenkomen.

blog 16mei2017 2

blog 16mei2017 10

blog 16mei2017 8

Wanneer we buiten komen krijgen we een uitleg hoe de Canyons tot stand zijn gekomen en dat is net zo verwonderlijk als eenvoudig; het rode dunne zand breng je op een hoop dan gooi je er water op en wordt een hoge donut gevormd door wind, water, droogte, tijd en erosie. Door deze elementen en vele jaren wordt het zand hard. Er blijft in het voorbeeld van de simpele uitleg een hoge donut over waar weer water over het midden wordt gegoten en zo omstaat je Canyon in minder dan drie minuten.

blog 16mei2017 4

ehhh. hoe heben we dat nu weer uitgelegd... als je het ook gezien zou hebben, zou je zeggen... oja...

Het was al met al een onvergetelijke ervaring.
We geven na een uur en een kwartier onze guide een tip en staan voor ons gevoel na 20 minuten weer buiten. De tijd was omgevlogen. Een magnifieke ervaring !


Horse Shoe Bend

Na de LAC rijden we door naar Horse Shoe Bend en Hella vraagt aan José hoe lang het rijden is. José weet het niet en onze horloges laten wederom een uur verschil zien. Nadat José wil kijken op de navigatie zien we het bord al en blijkt het nog geen 10 minuten rijden van LAC te liggen. We rijden de parkeerplaats op en niets doet vermoeden dat hier Horse Shoe Bend gelegen is. Het is een grote woestijnvlakte. Het bord geeft aan dat het extreem warm is en dat je voldoende water mee moet nemen.

We hadden gelezen dat het een flinke wandeling zou zijn door het zand. Tot de eerste heuvel kunnen we het overzien en we dachten dat het daar al zou zijn, maar daar aangekomen blijkt het nog een heel stuk verder te liggen. Over de eerste heuvel is het bergafwaarts en dat loopt een stuk makkelijker, maar we zijn in de wetenschap dat we dat stuk straks terug moeten lopen. We hebben allebei water bij en lopen richting een enorme mensenmenigte af. Die menigte hadden we niet verwacht en dat kwam ook mede door de tocht naar Goosenecks. Is een beetje gelijkwaardig aan de Horseshoe Bend en minstens zo indrukwekkend maar daar was slechts een enkele toerist.

Bij Horse Shoe Bend aangekomen is het spektakel evenals bij Goosenecks in de diepte te zien. We maken dan ook onze foto's maar houden het al snel voor gezien. Horse Shoe Bend is zeker magnifiek maar de massa's mensen en toch ook de droogte en warmte is voor ons reden om er niet lang te willen blijven.  

blog 16mei2017 5

De weg terug is inderdaad wat zwaarder en warmer en we zijn blij dat we nog voor 12 uur terug zijn bij de Camper en op die manier het heetst van de dag voor zijn.

We vertrekken maar niet voordat Hella een (schijnbaar) verdwaalde hond die er rondloopt een bakje water heeft gegeven. Daarna vervolgen we onze weg naar The Grand Canyon. Het is een dag in een overtreffende trap.



Grand Canyon

Richting de Grand Canyon stoppen we onderweg voor de lunch en kopen daar van een Navajo indiaan een van zijn eigen gemaakte armbanden, waar zijn naam ook in staat. Hij was heel relaxed en zeer geïnteresseerd in waar we vandaan kwamen en waar we naar toe gingen. Hij komt zelf uit een hele kleine nederzetting en vertelde dat hij edelsmid is en hoe hij zijn armbanden maakte.

Na onze stop rijden we verder en hebben we moeite om wakker te blijven, ws omdat we er vanochtend om 6:00 al uit waren. We stoppen vrij snel opnieuw en Hella zet een pot sterke koffie om het probleem op te lossen.  Daarna vervolgen we onze weg opnieuw. De koffie werkt en we hebben weer interesse in de omgeving die een soort flashback is van de landschappen die we eerder gezien hebben.

Onderweg stoppen we nogmaals omdat er aangegeven wordt dat er een mooie overlook te zien is. We zijn niet de enige die gaan kijken want er staan verschillende auto's en Campers. Er wordt gevraagd om een fee. We geven twee dollar en voelen ons achteraf een beetje in de maling genomen, het is zonder twijfel een kloof die veroorzaakt is door de natuur maar het is eerder een bouwput dan dat je kunt spreken over natuurschoon. Het blijkt meer een lokker te zijn want er staan verschillende tafeltjes met sieraden.

blog 16mei2017 15

Hella loopt nog langs de tafeltjes, kan het niet laten om toch iets te kopen, we drinken nog wat in de Camper op de parkeerplaats en vervolgen daarna onze weg.

Wanneer we het bord National Park Grand Canyon passeren doet eigenlijk niets in het landschap vermoeden dat hier de Grand Canyon gelegen is. Links en rechts bestaat het park alleen maar uit sparren die groen zijn of volledig dor en dood. Ik kan me zo voorstellen dat de omgeving er met grijs weer heel devoot uit zal zien. Nu met de blauwe lucht en mooie witte wolkenpartijen ligt de nadruk toch op het groen.

Onze eerste stop is bij Desert View  en we lopen naar de uitkijktoren. Het ruikt er heerlijk naar het groen van de sparren. En het uitzicht is Grand Canyon er is eigenlijk geen andere beschrijving voor. Welke richting je ook uitkijkt het dal is eindeloos. De kleuren worden door de verte allemaal gefilterd door een soort mist en alleen de kleuren dichterbij zijn helder. Het beeld dat je van foto's hebt van de GRCA is in de werkelijkheid ook zo.

blog 16mei2017 7

Het is bijna moeilijk voor te stellen dat de diepte die je ziet ook werkelijkheid is en veel mensen lijken er geen angst voor te hebben wanneer je ziet hoe ze de randen opzoeken. Het zal zeker geen betere foto opleveren en wij missen het gevoel aan sensatie ook bij het maken van een selfie om er aan mee te doen. We spreken af dat we niet verder naar de rand gaan dan onze lichaamslengte op de grond rondom. Waarschijnlijk is het nog niet eerder fout gegaan, dat mensen de edge blijven opzoeken maar het ziet er een beetje dom uit.

blog 16mei2017 14

Onderweg naar onze Campground stoppen we nog een aantal keren en zonder twijfel de diepte en uitzichten blijven lokken en het is zeker een bijzondere ervaring om er deel van uit te maken. De GRCA is een magische plek op deze aarde. Via de verschillende stops rijden we als vanzelf door naar de Campground. We staan aan de Juniper Loop op de Mather Campground! Hella vindt het een grappige variatie op de Jupiterlaan. Het is in de GRCA beduidend kouder dus dat beloofd een koude nacht. Na het eten en kopje koffie gaan we naar bed. We praten nog na over de ervaringen van de dag met veel hoogtepunten die ook in de diepte te zien waren..

Dag 15: Zion - Page

José staat om 7.00 uur op om foto's uit te zoeken voor het reisverslag op de website. Hella wordt wat later wakker en maakt het ontbijt klaar. We geven ons de tijd tot 10.45 om het reisverslag bij te werken. Gisteravond was José er tot 1.00 uur bezig geweest. Jose haalt wat typefouten uit het de tekst en vult de tekst her en der aan. Het is dus echt een verslag van ons samen. Na veel getob met het online plaatsen van foto's besluiten we om in ieder geval alle tekst zonder foto's te plaatsen.

We vertrekken met zwaar bewolkt weer vanaf de Campground en gaan weer het National Park Zion in om de roadtrip te vervolgen dit keer richting Page. We staan weer even stil voor de smalle tunnel waar je als RV bezitter 15 dollar voor heen en terug moet betalen. We hadden dat bedrag gisteren al betaald dus maken we nu gebruik van de teruggaan rit. De tunnel is 1.1 Mile en best een eind in het donker rijden. Bijna bij de uitgang van het park zien we een paar bokjes over de rotsen lopen. We stoppen, doen het raam open en maken een paar foto's.

blog 15mei2017 1

Om ongeveer 12.00 uur verlaten we het park. We moeten ongeveer 100 Mile (dat is ongeveer 200 kilometer rijden) We nemen de Scenic ByWay 89 south. De bewolking is buiten het park wat minder en je ziet gelukkig ook weer de blauwe lucht.

We stoppen in het plaatsje Kanab voor de lunch en lopen door het plaatsje recht op 'the best restaurant in town'. Binnen is het erg leuk ingericht en het eten was awesome!

blog 15mei2017 2

We bezoeken nog een winkel die souvenirs verkopen van zandsteen en fossielen. Zandsteen is zeker mooi maar ook heel breekbaar. Door de steen glad te maken laat het mooi de glooiingen en structuur zien in een plat beeld. De fossielen zijn voornamelijk versteende boomstammen.

Na de best lange stop vertrekken we en hebben we sowieso een uur extra omdat de wijzers op de klok in Page een uur vroeger staan. Het verschil met Nederland is daar 9 uur. Vandaag wisselen we ook van staat van Utah naar Arizona.

blog 15mei2017 4

Onderweg naar Page leest Hella voor uit het Roadbook. We rijden in een groen heuvelachtig landschap dat overgaat in een Arches achtig landschap. En dan worden dat weer rode rotswanden met witte rotsen die daar als een laag op liggen. En dan zie je rotswanden die om en om gelaagd zijn rood laagje, wit laagje, wit laagje, rood laagje.. en dan weer een vlak landschap met kloven en schuiven de gelaagde rotswanden naar de achtergrond. We komen waarschijnlijk ook weer in de buurt van Goosenecks, de omgeving lijkt er erg op.

De route is wederom fascinerend en dat komt ook door de wolkenpartijen waar af en toe het zonlicht doorheen valt en de schaduwen die de wolken geven op het landschap.

Om ongeveer half vier naderen we Lake Powell en hebben we een prachtig uitzicht.

blog 15mei2017 5

We komen ineens in een ander landschap van witte zandrotswanden en geulen. In de verte zien we het meer liggen, is het landschap dichtbij vlak met witte, grijze en zandkleurige rotswanden. We passeren het bord met Glen Canyon waar we eerder doorheen gereden zijn maar dan aan de andere kant. Ze zijn met de weg bezig waardoor er een korte opstopping ontstaat en we nemen vanuit de camper gelijk foto's van de omgeving. De rotswanden in de verte lijken op het maanlandschap en aan de andere kant ligt Lake Powell.

blog 15mei2017 6

Om bijna 15.00 uur rijden we Arizona binnen en zien we de Campground al aangegeven.

José vraagt aan Hella 'Wat zullen we eerst gaan doen?' De boodschappen en daarna wellicht de Glen Canyon Dam die voor Lake Powell ligt.

Bij de Walmart staan zeker vier à vijf Minnie Winnie's. Voor de paar dagen die nog resteren hebben we niet veel meer nodig. We gaan zoveel mogelijk opmaken van hetgeen we nog hebben liggen. Na de Walmart loopt José alleen de dam over om foto's te maken. Hella houdt het voor gezien vanuit de auto omdat het buiten flink waait en koude druppels regent.

Het uitzicht is magnifiek en doet de Glen Canyon zeker recht. We rijden nog een keer terug richting Walmart om te tanken. Met een volle tank rijden we weer over de Dam richting Wahweap Campground die vrijwel direct aan Lake Powell ligt. Tot onze verbazing moeten we door een poortje zoals bij de nationale parken om bij Lake powell en dus de Campground te komen. Ook hier is de kaart geldig die voor de parken geldt en kunnen we zonder extra kosten doorrijden. De route naar de Campground is erg fraai en dat komt mede door de lucht die een mooi schouwspel veroorzaakt boven het uitzicht.

blog 15mei2017 8

We komen om 18.00 uur aan op onze plek en hebben voor de eerste keer geen activiteiten meer op het programma. José begint met het plaatsen van wat foto's bij het reisverslag en Hella zorgt voor het eten. De tijd op onze horloges laten even een uur verschil zien en dat komt omdat we net op de grens van de tijdzone zitten. We moeten daar attent op zijn. Morgen moeten we op tijd in Page zijn omdat we 9.00 uur gereserveerd hebben. De tour begint precies om 9.00 uur en we moeten om 8.30 op de parkeerplaats bij de Lower Antilope Canyons zijn.

We drinken koffie en plaatsen in ieder geval ook nog de tekst van vandaag. We hebben in ieder geval nu een prachtig uitzicht over het meer en de haven vanaf de Campground.

Till next time ! 

Morgen het reisverslag bijwerken over de tour in Page gaat misschien niet lukken. We vertrekken naar de Grand Canyon en staan op een prachtige campground, de Mather Campground met weinig voorzieningen en zonder electra. We moeten dus vannacht alle apparatuur opladen.

Alles goed hier! Wifi is erg problematisch op de campgrounds.

Hé hé... we zijn er weer. Bedankt voor alle lieve, maar soms ook bezorgde berichtjes.

Het gaat hier erg goed, we liggen op schema. maar hebben veelal géén of slechte wifi verbinding en kunnen daardoor geen berichten of foto's plaatsen.

We zijn zojuist aangekomen in Zion en los van dat het hier prachtig is hebben we nu dus wel een goede wifi verbinding. Het zou kunnen dat dat vanavond weer anders is, wanneer iedereen op de campground terug is. We gaan er dus ook nu op uit om Zion te bekijken. Het is hier nog altijd 8 uur vroeger dan in Nederland. We proberen vanavond de afgelopen en ontbrekende dagen te plaatsen..

Het is hier echt geweldig! Wat een veelzijdig land, we hebben al zoveel gezien en vaak het gevoel dat we op een andere planeet zitten. Aangezien we veel 'scenic routes' rijden zitten we soms in de ' middle of nowhere' zonder bereik maar het is er zo ongelooflijk veel mooier dat we die routes blijven nemen!! We proberen veel op foto en video vast te leggen, maar advies is: je moet het eens in het echt zien en beleven.

Als het goed gaat met de wifi dan vanavond meer!

Heel veel liefs van ons.

 

 

 

Dag 14: Bryce Canyon - Zion

We staan wederom vroeg op. We vertrekken nog kort naar het Bryce Canyon National Park voor de stempel en het uitzicht in de ochtend van Sunrise Point. We maken nog wat foto's en vertrekken dan naar onze volgende bestemming Zion. We zijn benieuwd.

Onderweg stoppen we om 11.00 uur om Real Italian koffie te drinken bij een Trading Shop. We nemen de bekers mee en eten er 'Home Made Pie' bij wat we gisteren in de Fruita bij Capitol Reef hebben gekocht. Na de koffie vervolgen we onze weg naar Zion waar we nog 12 Mile van verwijderd zijn. Het was niet mogelijk om de Camping in Zion vooraf te reserveren. Ook in Zion is het druk en zijn de meeste campings volgeboekt of op basis van 'wie het eerst komt...'. Aangezien het in Zion niet is toegestaan de 'Scenic Route' met eigen vervoer te rijden (er rijden gratis shuttle bussen) is het een hels karwei om je camper ergens te parkeren. Een camping in de buurt van het park is dus zeker aan te raden.

Omstreeks 12 uur rijden we National Park van Zion binnen. José pakt haar welbekende pas en we mogen door. We moeten 15 dollar bijbetalen voor de 'escort' door een smalle tunnel voor RV's. Onze camper is (en de meeste andere campers zijn) zo hoog dat die alleen door het midden van de tunnel past. Hierdoor is eenrichtingsverkeer ingesteld. De mensen met een camper dienen hiervoor extra te betalen. We mogen de tunnel twee keer in, een keer heen en een keer terug. We rijden met de camper door een wirwar van gigantische zalm- en roomkleurige rotswanden. De wanden zijn Really Giant!

blog 14mei2017 1

We rijden door tot aan het begin van het park ter hoogte van de plaats waar je shuttle bussen kunt nemen en waar het visitors center gelegen is. We rijden het park uit en direct bij de ingang ligt de Zion Canyon Campground de plek waar José graag heen wilde en over gelezen had dat ze om 12.00 uur plekken verdelen die geannuleerd zijn.

blog 14mei2017 2

José gaat informeren en komt met opgegeven handen naar buiten: we hebben een plek!
We hebben de rest van de dag om Zion te verkennen.

Zion blijkt een park die door toeristen maar ook door veel Amerikanen die er het weekeinde komen vieren wordt bezocht. Het park biedt veel 'Trails' die je kunt lopen maar ook strandjes aan de rivier waar je kunt luieren. Het zand is bijna zo fijn en wit als het zand van een tropisch eiland. Het is een langgerekt groen park wat tussen hoge rotswanden ligt met heel veel groen.

blog 14mei2017 3

We lopen drie trails, een wat langere trail 'River Trail', die naar smal toelopende rotswanden gaat, een trail naar de 'Weeping Rock' en een hele korte trail naar drie rotsen die vernoemd zijn naar bijbelse figuren. Het is ons niet duidelijk waarom deze rotsen bijbelse namen hebben gekregen, er zijn zoveel dezelfde rotsen..

blog 14mei2017 5

 

blog 14mei2017 6

De chipmunks komen telkens het pad op en zijn totaal niet bang voor mensen. Sterker nog, ze kruipen op schoot als je eten bij je hebt. Je mag ze niet voeren, maar dat is blijkbaar echt wel gebeurd. Ze zijn grappig en een leuke afleiding tijdens de wandeling. Ongemerkt loop je best een flinke afstand. In totaal hebben we in Zion ongemerkt bijna 12 kilometer gelopen. We belonen onszelf om gezellig uit eten te gaan bij een van de vele restaurantjes die we onderweg gezien hebben.

blog 14mei2017 4

Door het park reden we gratis met de shuttles. En vanaf de Campground gratis met de bus naar de restaurantjes buiten het park. Het vervoer is erg goed geregeld in Zion.
We gaan eerst naar de Campground om wat warmers aan te trekken en rijden dan twee haltes naar 'Oscars'. José eet daar een big hamburger en Hella een salade. Het was heerlijk 'Real American Food' en zeer waarschijnlijk niet goed voor de lijn!

blog 14mei2017 7

Dag 13: Capitol Reef - Bryce Canyon

Na onze tweede koude nacht (wel tot dusver waren alle nachten ijskoud en verlang je naar je eigen warme dekbed thuis) rijden we vroeg naar Capitol Reef National Park. We rijden de Scenic route van Capitol Reef, een eenrichtingsweg die we ook weer terug moeten rijden om het park te verlaten. We maken foto's van de bekende stopplaatsen, maar vinden de route minder spectaculair dan de toegang via Route 95 die we gisteren reden.

blog 13mei2017 1

blog 13mei2017 3

Na de route te hebben gereden en nog wat foto's gemaakt te hebben vervolgen we onze roadtrip naar Bryce.

We pakken hiervoor de Scenic ByWay 12 die bekend staat om zijn schitterende overlooks.
Een klein deel zou 'spannend' zijn om te rijden, maar aan het eind van de route constateren we dat dat meer lag aan de wind en wegopbreking over de smalle heuvelrug met links en rechts een flinke diepte. De omgeving is voornamelijk groen door de vele sparren en andere groene begroeiing.

blog 13mei2017 6

De groene omgeving is zeker mooi en ook weer een plezierige afwisseling na alle rotsen. Om niet helemaal ontwenningsverschijnselen te krijgen veranderen ook de rotsen weer van rood naar wit. Als het een naam mocht krijgen dan zijn het 'The Windy White Canyons'. Hoe hoger we komen hoe vager het groen en de begroeiing van bomen die nog in blad moeten komen. Her en der ligt er zelfs nog wat sneeuw.

Tussentijds stoppen we bij de overlook van de omgeving die we achter ons laten en die we nog moeten rijden. We stoppen bij Boulder bij de Grill en eten daar onze eerste 'Real American Hamburger' en wat een Hamburger is het. Super lekker!

blog 13mei2017 5

We rijden verder en maken een korte stop bij de bekende huifkar bij Escalante. In hetzelfde plaatsje drinken we onze eerste echte Espresso en cappucino. Wat hebben we dat gemist!

De route die we verder afleggen naar Bryce is voornamelijk een weg tussen groene sparren. De groene sparren laten af en toe slechts een klein tipje van de sluier zien van de wereld die Bryce Canyon heet. We hadden onderweg al besloten dat we het park bezoeken bij zonsondergang, omdat er dan het mooiste licht is voor de foto's.
José had uitgezocht dat het het beste is om achteraan te beginnen en dan de route terug te rijden, omdat de spectaculaire Points zich rechts bevinden.

blog 13mei2017 2

We rijden een flink eind het park in en keren terug om te stoppen bij Point Bryce, Inspiration point en Sunset. De uitkijk punten zijn steeds opnieuw een soort 'Game of Thrones' spektakel om naar te kijken. Heel apart, deze hoodies van Bryce Canyon. De rots spiezen lijken qua vorm op sparren die versteend zijn. De spiezen zijn echter vele malen hoger dan de sparren en vormen een eigen woud van kathedralen torens, waar je doorheen kunt lopen. Zeer indrukwekkend!

blog 13mei2017 7

We verlaten het park om ongeveer 19.00 uur en dan is het ook flink afgekoeld. We rijden naar de Campground in de wetenschap dat we wederom moeten overnachten in een ijskoude Camper. Maar morgen wordt het 27 graden.

We hebben helaas weer een waardeloze internet verbinding. We sturen moeizaam een email voor een reservering voor de Lower Antilope Canyon voor 16 mei. Via de website lukte het niet en ook het plaatsen van een aanvulling op het reisverslag moet wachten. We drinken laat koffie en gaan na een dag vol indrukwekkende herinneringen moe maar voldaan slapen.

Dag 12: Monument Valley - Capitol Reef

José heeft de wekker gezet om 5.30 uur en gaat er bij de eerste lichtstralen uit. Ze had zich voorgenomen om Monument Valley te fotograferen bij zonsopkomst. Hella laat het voor gezien omdat we wederom een basic camping hebben. Op die manier kan ze de inhoud van de batterij van de camera sparen voor alle andere hoogtepunten die nog komen.
Erg fraai om de zon net boven Monument Valley op te zien komen. Zie hieronder het resultaat!

blog 12mei2017 7

We vertrekken om 8.00 uur en stoppen nogmaals bij het Mile 13 punt om opnieuw het uitkijkpunt op Monument Valley te fotograferen. Vandaag is de lucht strak blauw en helder en er zijn geen skaters.

blog 12mei2017 3

Op het punt kopen we twee armbandjes van indiaanse Navajo vrouwen. José kiest een armbandje met steentjes in de kleuren van de omgeving. Hella kiest er een met Moonstones. Een vrouw vraagt waar we vandaan komen en laat weten dat ze zelf graag een keer naar Londen of Parijs wil. Ze zwaaien ons na als we wegrijden. We stoppen nog ter hoogte van 'Mexican Hat' om te tanken en vervolgen onze route.

We komen weer langs de Valley of the Gods. We zien nu een mogelijkheid om ergens te stoppen maar het uitzicht vanaf het begin van de weg laat helaas niets zien van hetgeen we de dag ervoor zagen. Zoals gezegd kunnen we er met de Camper niet in omdat het zelfs met een vierwielaandrijving een lastige route is. Ook de toegang naar Natural Bridges National Monument is hiervandaan een onverharde eenbaansweg die slingerdeslang de hoogte in gaat. We moeten dus terug.

Al snel pakken we de juiste route weer op. Het landschap gaat van rood naar witte rotsen die hoger of lager dan de oppervlakte liggen. Het lijkt alsof het landschap een strijd heeft gevoerd tussen rode en blanke stenen.

We arriveren bij 'Natural Bridges National Monument'. Het is een park dat we in een half uur tijd kunnen rondrijden. Dit voelt als een belediging voor mensen die de vele trails die het park telt wel willen lopen. Wij vinden het echter een wirwar aan paden waarbij je aan iedere overkant kunt zien waar je uitkomt. Ook de foto's vanuit verschillende hoeken lijken veel op de andere uitzichten in het park. 

blog 12mei2017 1

In het park lunchen we en rijden door naar de laatste drie Bridges die het park heeft. De blanke rotsen omgeving is zeker een mooie afwisseling na de rode periode. Het is heerlijk weer en de lucht met schapenwolkjes geeft de omgeving een mooi accent. We zijn uiteindelijk meer dan een uur aan het zoeken naar alle Natural Bridges bij de overviews. De twee middelste Natural Bridges zijn het minst goed te zien en de laatste is veruit het meest indrukwekkend. Van deze natuurlijke brug wordt dan ook gezegd dat het eerder een Arch lijkt.

Om ongeveer 15.00 uur verlaten we het park en vervolgen we onze roadtrip met de Route UT 95. Dit is weer een Scenic ByWay. Onderweg merken we op dat niet veel mensen deze weg rijden. Het rijd zeker langzamer, maar wat een gemis voor hen en een weelde voor ons. Spectaculaire rode wanden en een doolhof aan geulen in wit en zandkleurige rotswanden.
De route brengt ons uiteindelijk bij 'Glen Canyon' dat een uitgestrekt gebied blijkt te zijn van Monument Valley en lager gelegen wit en zandkleurige geulen. Er lijkt geen einde aan te komen. Het gebied is 'Huge!!!'

blog 12mei2017 6

Na van de een naar de andere overlook gereden te hebben vervolgen we - na de nodige foto's genomen te hebben - de weg.

Dat het landschap nog onwaarschijnlijker kan bewijst de route waarbij we beiden het gevoel hebben dat we even op de maan zijn geland. Het landschap begon met Badlands-achtige heuvels van zachtgroen die overgaan in maanlandschap grijs. We verwonderen ons erover dat dit landschap nergens beschreven staat. Het maanlandschap is bijzonder omdat het grijs onwaarschijnlijk aftekent tegen de groene begroeiing van bomen. Ook het avondlicht speelt een belangrijke rol. Er zijn geen plekken waar je kunt stoppen, maar we zijn vrijwel de enige die deze route rijden, dus stoppen we midden op de weg. We zijn ervan overtuigd dat deze omgeving het decor kan zijn voor een sciencefiction film.

blog 12mei2017 8

De hele route hebben we geen bereik met de telefoon of internet en vragen ons af of het werkelijkheid is. Gelukkig hebben we foto's als bewijs. Later zoeken we het op en komen te weten dat het gebied deel uitmaakt van 'The Eastern High Desert zone' van Capitol Reef.

blog 12mei2017 2

De route die we rijden blijft overweldigend mooi. Het is ongetwijfeld de mooiste route van Monument Valley naar Capitol Reef en zeker een van de vele hoogtepunten van onze reis.

blog 12mei2017 4

José is best moe van 'te vroeg' opstaan en vraagt of Hella haar wakker wil houden. Hella was met het reisverslag bezig maar onderbreekt dat. Na de intermezzo en een saaie weg nemen we een bocht en wederom is het landschap om voor wakker te blijven. Sorry beste blog lezers maar jullie moeten dit op een dag zelf eens rijden en je verbazen. Het landschap kleurt van rood naar groene badlands heuvels en dan weer naar rode rotsen. Het zijn rotsen die van zalm kleur naar crème of wit transformeren.

We zien vanaf deze Scenic ByWay al heel veel van wat Capitol Reef gaat bieden. Het begint met kolossale rotsen die als veel te grote menhirs uitsteken langs de weg en overgaan in enorme rotswanden. Het is veel misschien wel een beetje teveel beauty voor een dag. We stoppen nog even en fotograferen Capitol Reef wat in het avondlicht wellicht wat minder tot haar recht komt, maar overduidelijk de vorm heeft die we op foto's gezien hebben.

blog 12mei2017 5

We rijden door naar onze Campground en hebben daar alle voorzieningen om onze batterijen op te laden en onze foto's veilig te stellen. Helaas geen goede verbinding om het reisverslag bij te werken. We kruipen na het eten ons bed in en zeggen tegen elkaar dat het maar goed is dat we een soort van dagboek bijhouden en dat we foto's hebben gemaakt. Voor alle indrukken van vandaag zou je denken dat dit minstens op drie verschillende dagen is gebeurd.

Dag 11: Moab - Monument Valley

We zijn al voor 8.00 uur buiten aan het ontbijt. In de camper was het koud van de nacht ervoor en buiten schijnt het zonnetje op het terras. Het is onbewolkt en we kunnen nu nog meer genieten van het mooie uitzicht.

Vandaag gaan we Dead Horse State Park en Canyonlands National Park bezoeken.

Bij Dead Horse State Park moeten we entrée betalen omdat onze  pas niet geldig is voor de 'State' parken. De overlook van Dead Horse State Park biedt een prachtig zicht over een groot rood dal waarin je de Colorado River heen ziet lopen. Het is waanzinning groot en een ongelooflijke ervaring. Iedere keer staan we verbaasd over de enorme afwisseling van uitgestrekte vergezichten en landschappen.

blog 11mei2017 1

Dead Horse State Park staat bekend vanwege de eindscene in de film 'Thelma & Louise'. De scene waarin ze samen met de auto van de rots de afgrond inrijden is hier opgenomen. We lopen een stuk langs de trail, fotograferen een chipmunk en besluiten verder te gaan naar Canyonsland. We hebben vandaag veel op het programma staan.

Bij Canyonsland lopen we een trail van 800 meter naar Mesa Arch. Langs de trail fotograferen we de omgeving en de boog die het mooist tot haar recht komt bij zonsopkomst.

blog 11mei2017 3

Daar zijn we dus te laat voor want de zon is allang op en we moeten vandaag totaal zo'n 300 km rijden. We slaan 'Islands in the Sky' over omdat we die alleen kunnen zien na een wandeling van 40 minuten en dan wordt het te laat voor de planning die we willen aanhouden.

We rijden door naar de volgende bestemming op de route naar Monument Valley namelijk Goosenecks. Onderweg stoppen bij het plaatsje Blanding om onze benen te strekken en bezoeken een klein lokaal museum. De eigenaar van zeer hoge leeftijd is super aardig. We tekenen zijn 'registerbook'. In het registerbook schrijft Hella onze namen en de opmerking 'like we landed on another planet' op. Bij het bereiken van de plaats Blanding was er al kilometers geleden niets meer te zien van de rode planeet die we achter ons laten.

Er volgt een vlakke omgeving van groene velden. Onderweg laat José weten dat we op de plek van bestemming kunnen zijn voor zonsondergang. Die zonsondergang is wel belangrijk want Monument Valley is het mooist bij zonsopgang en zonsondergang.

We komen aan in de Valley of the Gods en wat een uitzonderlijk nieuwe wereld ontdekken we daar. De variëteit van landschap in het rood is onophoudelijk fantasierijk. Bij Bluff rezen de rotswanden in zalmkleur weer langzaam op, maar niets deed vermoeden dat deze nieuwe wereld zou volgen. Het landschap laat zich het best omschrijven als Badlands in het rood met groene grasbolletjes. Natuurlijk zijn de rotspilaren indrukwekkend maar dat is voornamelijk te wijten aan het landschap waarin ze gesitueerd staan. Het landschap is werkelijk sprookjesachtig. Valley of de Gods is een nog vrij onbekend gebied waar weinig toeristen komen en waar dus ook geen voorzieningen zijn. Helaas is Valley of the Gods alleen met een off the road auto te berijden en niet met een camper. Het is ook niet mogelijk om even langs de weg te stoppen om foto's te maken. We hopen maar dat het landschap een beetje op de video van onze dashcam staat!
 
Bij 'Gooseneck State Park' aangekomen worden we totaal verrast met een verbluffend en indrukwekkend landschap in een gigantisch gat. Het totaalplaatje onder ons gelegen is zo weids dat je het niet in een keer op de foto kunt vastleggen!
De diepte naar beneden is zowel indrukwekkend als duizelingwekkend. We zeggen over en weer tegen elkaar om niet te dicht bij de rand te gaan staan, die geen enkele beveiliging heeft.

blog 11mei2017 2

We verlaten het park in stilte om naar Monument Valley af te reizen. Onderweg stoppen we nog even om de 'Mexican Hat' te fotograferen en vervolgen daarna weer onze weg.

We komen aan op het 'Forrest Gump Point' van de Highway. Dit is het meest gefotografeerde punt (mile 13) met uitzicht op de Butes van Monument Valley.

We bereiken de Campground inderdaad voor zonsondergang en kunnen volop foto's maken van de Butes van Monument Valley op het Grand finale moment van de dag. De zon hing eerst wat achter de wolken maar piept daar uiteindelijk toch volledig onder vandaan en verlicht de Butes met een bijzonder avondrood licht. We hebben kort de gelegenheid om die ene foto te maken die laat zien wat wij zagen!

blog 11mei2017 0

Na dit spektakel gaan we naar de Camper die we inmiddels al geparkeerd hadden op onze eindbestemming voor vandaag: The View is wederom een basic camping waar geen elektriciteit en geen watervoorziening voor Campers is. The View is wel zeer populair omdat het de enige Campground in het Navajo Tribal Park is en direct zicht heeft op de butes van Monument valley. We hebben wel wifi maar zonder elektriciteit. Helaas is het niet mogelijk om het reisverslag te plaatsen op de website.

Bij de koffie bekijken we nog wat folders die we in Blanding van de oude man kregen.
Het was een dag van nieuwe werelden ontdekken. Een dag vol mooie uitzichten die we niet snel zullen vergeten, maar dat geldt eigenlijk voor de hele reis.

Dag 10: Moab - Arches

We worden wakker van flinke regendruppels op het dak van onze Camper. In deze stromende regen kunnen we niet vroeg vertrekken. Het wordt daarmee ook lastig om naar de meer bewoonde wereld te vertrekken om op tijd de batterijen op te laden. We komen op het idee om de generator aan te zetten. Achteraf bedenken we dat we dat gisteren voor 20.00 uur hadden kunnen doen ...

blog 10mei2017 5

Rond 10:00 stopt het met regenen en vertrekken we - met opgeladen batterijen - richting Arches. Bij vertrek komt de campground host aanlopen om te zeggen dat we een nog mooiere plek hebben voor de komende nacht. Helemaal geweldig.

We pakken de Scenic ByWay weer op en wanen ons op een rode planeet. Ook hier nog wat Badlands taferelen, maar voornamelijk rode rotsen. De rotswanden staan - met de Colorado River in het verlengde van de weg - als muren naast de weg. De enorme rmuren links en rechts zijn niet vast te leggen met de camera. Met name de beleving en de grootte is simpelweg onmogelijk om te fotograferen. De regen heeft het rood van de omgeving wederom roder gekleurd en ook de kleuren zijn in woorden niet meer te beschrijven.

Zwaar bewolkt rijden we om ongeveer half 11 het National Park Arches binnen.

We fotograferen er op los  want elke rotsformatie heeft wel wat bijzonders. Onze eerste echte stop is het geweldige Park Avenue en de Courthouse Towers. werkelijk schitterend om te zien.

blog 10mei2017 7

 

blog 10mei2017 8

Daarna een korte trail naar 'Balanced Rock'. Later op de dag fotograferen we daar nog eens, maar dan met een stralend blauwe lucht.

blog 10mei2017 1

Bij de start van de wandeling naar de Windows Arch lunchen we. We lopen een andere trail samen en José loopt nog een stuk naar de Windows Arch.

blog 10mei2017 6

Zo ongeveer na de lunch klaart het weer op en hebben we een blauwe lucht met prachtige wolkenpartijen.

Bijna aan het eind van de dag bezoeken we de 'Sand Dune Arch' die wij uiteindelijk het meest spectaculair vinden.

blog 10mei2017 9

We lopen in ongeveer 45 minuten naar de 'Broken Arch' en ongeveer in dezelfde tijd terug naar de Camper. We rijden dan naar het viewpoint van 'Dedicated Arch'. Dit is een meevaller want bij binnekomst van het park kregen we te horen dat de route naar de Arch blank stond en onbereikbaar was. Door het warme weer was de hoeveelheid water blijkbaar snel verdampt want de weg was weer vrij gegeven.

De route door het park is eigenlijk een vervolg op de Scenic ByWay 128 en heeft veel heuvels, zoals in Badlands. Het is een prachtige omgeving, wel erg druk!  Het is hoogseizoen in de omgeving van Arches. De hoeveelheid bezoekers komt doordat het in Arches gedurende de maanden juni, juli en augustus qua hitte niet vol te houden is.

blog 10mei2017 4

Op de parkeerplaats van het Visitors Center maken we nog even gebruik van het bereik dat we hebben met de mobiele telefoon. We reserveren snel nog even de volgende campground in Capitol Reef op 12 mei en voor Bryce Canyon op 13 mei. Zion zit op 14 mei elemaal vol dus dat wordt afwachten als we daar zijn of heen rijden. Op onze campground is geen mobiel signaal laat staan wifi. Om ongeveer 17.00 uur rijden we terug naar onze Campground.

Op de ByWay ervaren we wederom dat deze meer dan de moeite waard is om te rijden met én zonder bewolking. De route terug is een mooie afsluiting van de dag! 

Bij terugkomst op onze campground staat er een grote Camper op onze -door de host gereserveerde - plek! Jose stapt uit en vraagt of ze misschien niet gezien hebben dat de plek al gereserveerd is. De Nederlanders beweren stellig dat het 11 mei is en dat zij de plek daarom ingenomen hebben. De plek was - volgens hen - gereserveerd tot en met 10 mei. José zegt dat het toch echt 10 mei is. Ze blijven nog even bij hun standpunt om vervolgens excuses te maken en de plek voor ons vrij te maken. We vonden het niet aardig maar geven het voorval het voordeel van de twijfel. 

We maken eten en kijken terug op een mooie dag op de rode planeet.

Dag 9: Grand Junction - Moab

Gisteravond hadden we tegen elkaar gezegd om vroeg op te staan. José had gisteravond nog een shop in Grand Junction gevonden waar Hella een goede kans zou maken om een lens voor haar Nikon te scoren. Het was van twee kwaden het minste kiezen. De weersvoorspelling gaf aan dat het tegen de middag slechter weer zou gaan worden terwijl er voor de ochtend mooi en droog weer werd voorspeld. De winkel gaat echter pas om 10.00 uur open en bij Moab loopt Hella het risico dat er geen Nikon lens te vinden is.
We besluiten dus te wachten tot de winkel opengaat om de lens te kopen.

Gelukkig was die lens er. Het is een super mooie lens en Hella is er blij mee. José baalt een beetje van de kink in de kabel voor de planning die anders loopt. Ze heeft de hele ochtend gebruikt om te proberen om een camping te reserveren bij Moab en iets te plaatsen op de website. Het is beiden niet gelukt. Waardeloze verbinding en geen leuk vooruitzicht dat we geen Camping kunnen reserveren voor Moab.

We gaan dus na tienen op pad. Bij aankomst bij Colorado National Monument is alles snel vergeten. Het is overweldigend en je waant je in een afgesloten ruimte met gigantische rode wanden rondom. We stappen op een aantal punten uit om dat beeld vast te leggen.

blog 9mei2017 1

De regen die voorspelt was komt er uiteindelijk ook en maakt het onmogelijk om nog naar buiten te gaan om foto's te maken. Het regent niet, het giet. We besluiten naar het Visitors Center te rijden en onderweg klaart het weer toch wat op. We stappen uit en maken onder andere foto's van het 'Independent Monument'.

Het uitzicht is en blijft 'Overwelming'. Door de regen zijn de rotsen roder en glimmend geworden. Alle kleuren zijn opgefrist en zo blijkt maar - de woorden van Cruijff citerend - 'ieder nadeel heeft zijn voordeel!

Bij het Visitors Center halen we een stempel en Hella koopt een klein boekje over de betekenis van de symbolen. We hadden besloten om een korte trail te lopen maar de uitleg bij het visitors center erg onduidelijk en mede de oorzaak dat we Colorado Monument zonder wandeling verlieten. We reden verkeerd en konden de Camper nergens draaien. We besluiten dan ook verder te rijden omdat we nog een camping moeten vinden. We willen twee nachten bij Moab blijven dus is het belangrijk een mooie plek te vinden. In Moab is geen camping meer te boeken maar daar had José rekening meegehouden. José wist dat er een aantal campings, zonder voorzieningen zijn. Die campgrounds zijn van het 'Bureau of landmanagement' en erg mooi gelegen.

Om ongeveer half vier verlaten we de staat Colorado en rijden we Utah binnen.
Het is een weide en vlakke omgeving die een hele lange rit aanhoudt en je bijna het gevoel geeft dat je Colorado National Monument een paar dagen geleden hebt bezocht. Terwijl dat bezoek nog geen uur geleden was.

We slaan af en rijden de Scenic ByWay Utah 128.
We zijn de enige die deze weg nemen en José weet te vertellen dat ze de weg niet meer zullen onderhouden. Dat is voelbaar we schudden de hele weg. José wist ook dat de weg erg mooi is en dat het de vraag is hoelang je de ByWay nog kunt rijden. Hella vindt het eerder apart om de weg te nemen en het heeft wel wat!

Terwijl we doorrijden kun je je niet voorstellen dat het in Moab druk is. We komen langs kleine Ghosttown taferelen: compleet verlaten vervallen houten hutjes en verwaarloosde caravans.

blog 9mei2017 2

Aan deze weg liggen ook 'Bureau of Landmanagement' campgrounds en we hopen er maar het beste van. De lucht blijft grijs ...

Met de Colorado River trouw naast ons komen we in een omgeving die overgaat van vlak naar een weg met links en rechts spectaculaire rotswanden. De Scenic Beauty is er! Wat een prachtig gelegen route die zo heel desolaat begon.

blog 9mei2017 3

We vallen van de ene verbazing in de andere en komen een eerste Camping tegen. Deze camping is nog te ver van Moab maar er zijn wel veel plekken vrij. We rijden door en komen bij de mooiste Camping tot dusver en tot onze vreugde is er nog net een plek vrij. We zetten de Camper er met enige moeite weg maar wat blijkt: helaas de plek bleek gereserveerd.

We gaan op zoek naar de campgroundhost maar die is nergens te bekennen. Er is namelijk een groot terrein dat leeg is en dat normaal gebruikt wordt om boten te water te laten. Even later komt de host toch aanrijden en we leggen hem de situatie uit: het is voor ons te laat om nog op zoek te gaan naar een andere kampeerplek.

De man zegt 'Everything is possible in the United States!' En daarmee is het duidelijk: we hebben onze plek. We mogen aan de Colorado River staan met een uitzicht dat werkelijk spectaculair is!

blog 9mei2017 4

Alle plekken op de Camping zijn basic zoals verwacht. Er is geen stroom, geen water en geen wifi. We eten buiten in het zonnetje aan de Colorado River en gaan vroeg naar bed. De volgende dag willen we vroeg naar Moab gaan om Arches te bezoeken.

Onze batterijen voor de camera's zijn leeg dus zullen we morgen op zoek moeten naar stroom om de boel op te laden. We doen de lichten uit en kijken terug op een dag met veel verschillende indrukken. Een volle week vol 'Amazing' indrukken en super vriendelijke Amerikanen.