Dag 5. Rapid City - Custer State Park

Vrijdag 5 mei 2017
Afstand: 70 km | 40 mijl | Reistijd: ongeveer 1 uur

De komende dag gaan we de Blackhills bezoeken.

We rijden vanuit de Camping als eerste naar Mount Rushmore.
We volgen hiervoor Highway 16, 16a tot aan de 244.

Tip: probeer er rond 10:00 uur – 11:00 uur te zijn voor het mooiste licht.

MOUNT RUSHMORE
Mount Rushmore is een granietberg in de Black Hills van South Dakota, waarin de gezichten van vier presidenten uitgehouwen zijn. Het is een eerbetoon aan George Washington, Thomas Jefferson, Abraham Lincoln en Theodore Roosevelt, omdat zij veel hebben betekend voor de totstandkoming van wat we nu kennen als de Verenigde Staten. Het monument ligt in de natuurlijke omgeving van het Mount Rushmore Memorial Park en is uitgegroeid tot een van 's werelds bekendste bezienswaardigheden.

Een leuke wandeling is de Presidential Trail, een korte wandelroute die je vlak langs de voet van Mount Rushmore voert. Je komt dan onder meer langs het Lakota, Nakota & Dakota Heritage Village, waar je meer leert over de oorspronkelijke bewoners van dit gebied. Een andere mogelijkheid om het park op eigen gelegenheid te verkennen is door een audiotour te lenen bij het bezoekerscentrum. Aan de hand van muziek, verhalen, geluidseffecten en interviews krijg je een goed beeld van het belang van Mount Rushmore. Informatie en het programma over meer activiteiten vind je in het informatiecentrum.
Geschiedenis
Zes Grootvaders: De inheemse stam van de Lakota-Sioux, de oorspronkelijke, inheemse bewoners van het gebied, kende deze rots al eeuwenlang als de Zes Grootvaders, maar het werd in 1885 tijdens een expeditie hernoemd tot Mount Rushmore, naar een belangrijke advocaat uit New York.
Uitgehouwen door dynamiet: Om de economie en het toerisme in South Dakota op gang te helpen, bedacht staatshistoricus Doane Robinson in 1923 het plan om een enorm beeldhouwwerk in de Black Hills te creëren. Kunstenaar en beeldhouwer Gutzon Borglum kwam met het idee kwam om hiermee een ode te brengen aan de vier presidenten die het meest betekend hadden voor de Verenigde Staten in de eerste 150 jaar. Zodra president Coolidge besloot het project financieel te steunen, startte de bouw. Enkele honderden arbeiders werkten vanaf 4 oktober 1927 aan het beeldhouwwerk dat veertien jaar later voltooid zou worden. Het grootste deel werd ‘uitgehouwen’ met behulp van dynamiet.
Washington, Jefferson, Roosevelt en Lincoln: Borglum kreeg de leiding over het project. Dat werd een eerbetoon aan George Washington, Thomas Jefferson, Theodore Roosevelt en Abraham Lincoln. Washington, als eerste president, symboliseert de geboorte van het land, terwijl Jefferson staat voor uitbreiding. Hij was verantwoordelijk voor de Louisiana Purchase, waarmee meer dan vijftien staten aan het jonge land werden toegevoegd. Lincoln wordt geëerd vanwege het behoud van Amerika, dat uiteen dreigde te vallen tijdens de Burgeroorlog en Theodore Roosevelt staat symbool voor de ontwikkeling van de VS.

Van Mount Rushmore rijden we via de 244 en Highway 16 naar het Crazy Horse Memorial.

CRAZY HORSE MEMORIAL
Het Crazy Horse Memorial (gelegen in het Crazy Horse National Memorial Park) moet een in de Black Hills van South Dakota uitgehouwen sculptuur van het beroemde Noord-Amerikaanse indianenopperhoofd Crazy Horse worden. Het monument is nog in aanbouw, maar het gezicht van Crazy Horse is al duidelijk in de berg te zien.

Wanneer het wordt voltooid zal het monument de grootste sculptuur ter wereld zijn. Het is geheel gewijd aan de oorspronkelijke inwoners van Noord-Amerika, aan opperhoofd Crazy Horse in het bijzonder.

Museum of North American History: Wie aankomt bij het Crazy Horse Memorial Park vindt allereerst het welkomstcentrum. Hier zijn onder andere informatiebalies en exposities over Noord-Amerikaanse indianen en hun cultuur. Ter oriëntatie kun je er een informatieve film bekijken. Het welkomstcentrum is tegelijkertijd de hoofdingang voor het park. Verder ligt hier het Indian Museum of North American History, dat in 1973 door Korczak werd opgericht. De collectie bestaat uit artefacten en kunst van Noord-Amerika’s oorspronkelijke bewoners, de indianen. Deel van het museum is het Native American Education and Cultural Center. Hier worden voorwerpen en kunstwerken van Noord-Amerikaanse kunstenaars tentoongesteld. Het is ook mogelijk om aan activiteiten deel te nemen, zoals traditionele indianenspellen of een Lakota-tipi opzetten. In de souvenirshop kun je spullen vinden die gerelateerd zijn aan Korczak en de (Lakota)indianen. Leuk detail: het gebouw bestaat uit stenen die afkomstig zijn uit de berg waar Crazy Horse beetje bij beetje zichtbaar wordt.
The ‘Original Lobby’: Ongeveer tien jaar geleden werd het oudste deel van het bezoekerscentrum, de Original Lobby, herbouwd. De lobby vormde het voorportaal van het huis waar beeldhouwer Korczak woonde en diende jarenlang als de entree voor het park, tot het huidige Welcome Center geopend werd. Tegenwoordig worden er vele antiquiteiten en kunstwerken van Korczak tentoongesteld. Ook zijn er grote modellen van Crazy Horse op zijn paard te bewonderen en is er een beroemde muurschildering die Korczak van Crazy Horse maakte. Bezoekers kunnen een steen afkomstig van de berg meenemen uit de 'rock box'.
Laughing Water Restaurant: Mocht je iets willen eten of drinken dan is er het Laughing Water-restaurant, hier is het mogelijk oorspronkelijke indiaanse specialiteiten zoals Tatanka-stoofpot, oftwel een stoofpot met bizonvlees, te proberen. Mét uitzicht op het Crazy Horse Memorial.

Geschiedenis
Antwoord op Mount Rushmore: Dit monument is – of beter gezegd wordt – net als Mount Rushmore uit een rots gehakt. Het idee is min of meer ontstaan als reactie op het nabijgelegen Mount Rushmore. In 1939 stuurde Henry Standing Bear, opperhoofd van de Lakota-Sioux, een brief naar beeldhouwer Korczak Ziolkowski, die meegewerkt had aan Mount Rushmore. In deze brief stelde Standing Bear dat hij erop stond om de blanken te laten weten dat de 'rode mensen' ook grote helden kennen. Hij vroeg Ziolkowski mee te werken aan een beeldhouwproject ter ere van Crazy Horse, een beroemd opperhoofd, en de beeldhouwer stemde in. Crazy Horse leefde van 1849 tot 1877 en was ook wel bekend onder de naam ‘Tashunca-uitco’. Hij was geliefd vanwege zijn
strijdkwaliteit, bescheidenheid en moed. Ook werd hij geroemd om zijn loyaliteit en zorg voor ouderen, zieken en kinderen. Crazy Horse leefde op traditionele wijze en had de wens deze levensstijl in ere te houden. Al voor zijn twintigste had hij een aantal oorlogsexpedities geleid. Ook speelde hij onder meer een belangrijke rol in de oorlog tegen de Amerikaanse kolonisten in Wyoming. Crazy Horse werkte samen met andere belangrijke indianenhoofdmannen, zoals Sitting Bull en Gall, om te voorkomen dat de Amerikanen hun land innamen. Ze waren succesvol in het verslaan van generaal Crook bij Little Bighorn. De leider gaf zich in 1877 over, gedwongen door de uitputtende gevechten. Hij stierf in datzelfde jaar.
Nog lang niet klaar: Hoewel de bouw al in 1948 begon, is het beeldhouwwerk nog lang niet klaar. Het project is namelijk geheel vrijwillig en non-profit; de medewerkers hebben meerdere malen subsidies van de overheid afgewezen omdat ze vonden dat hun educatieve en culturele doelen in het geding zouden komen als de overheid zich met het project zou bemoeien. Beeldhouwer Ziolkowski stierf in 1982, maar omdat het gehele project in handen is van de Crazy Horse Memorial Foundation en Ziolkowski’s vrouw en kinderen nauw betrokken zijn bij het project, wordt het voortgezet. Het beeld moet uiteindelijk 195 meter breed worden en 172 meter hoog en een indiaan te paard uitbeelden dat in de verte wijst. Naast Crazy Horse wordt een gedicht van Korczak uitgehouwen.
Indianen wijzen met hun lippen: Ondanks de grote populariteit is het beeld controversieel. Veel indianen, vooral traditionele Lakota, zeggen dat het hele idee tegen de geest van Crazy Horse en de oude tradities indruist. Crazy Horse hield niet van aandacht: hij wilde nooit op de foto en werd expres zo begraven dat zijn graf niet te vinden zou zijn. Daarnaast vormen de Black Hills een heilig gebied voor de Lakota, dus het idee om daarin te gaan houwen stoot velen tegen de borst. Er zijn ook mensen die problemen hebben met de houding waarin Crazy Horse wordt afgebeeld. Indianenvolken uit Noord-Amerika wezen namelijk niet met hun vingers, maar met hun lippen. Het beeld is dus waarschijnlijk historisch incorrect.

Vanuit Crazy Horse Memorial rijden we naar Custer State Park.

CUSTER STATE PARK
Custer State Park herbergt een van Amerika’s grootste bizonkuddes. Je kunt dit park prima per auto/camper verkennen dankzij meerdere schilderachtige routes.

De Needles Highway (SD 87) brengt je langs naaldvormige rotsen; deze weg is echter niet geschikt voor campers 1 u. 21 min. (38,5 mijl)
Volg je Iron Mountain Road (US 16A) door Custer State Park, dan slinger je door de Black Hills naar Mount Rushmore. Ook de Iron Moutain road is voor een groot gedeelte niet geschikt voor campers.
US 16A en de SD 87 vermijden.

De Wildlife Loop voert je over de prairie en door de heuvels. Die route gaan we dan ook nemen om Custer park te verkennen.

WILDLIFE LOOP ROAD
Vanaf deze autoroute door Custer State Park zie je de uitgestrekte prairie, omringd door heuvels. De bizons kun je vanaf de Wildlife Loop Road bijna niet missen. Vroeg in de morgen en in de late middag zijn er vaak herten te zien. De Wildlife Loop Road door Custer State Park is ongeveer 29 kilometer lang. Het rijden ervan duurt ongeveer drie kwartier. De Wildlife Loop Road ligt in het zuidelijke deel van Custer State Park.
Het is niet echt een ‘loop road’, want het begin en einde van de weg sluiten niet op elkaar aan. Het ene uiteinde ligt aan de Iron Mountain Road, ongeveer 2 mijl ten westen van de oostelijke ingang. En het andere uiteinde ligt bij Blue Bell Entrance Station aan State Route 87, ongeveer 5 mijl boven de zuidelijke ingang. De weg gaat voornamelijk door een heuvelachtig, open grasland.
In dit gebied leven bijzonder veel dieren, vooral kort na zonsopgang en rondom zonsondergang heb je hier dan ook veel kans om bizons, herten, elanden, coyotes, ezels of prairiedogs te zien. Ook komen hier veel verschillende vogelsoorten voor, zoals haviken en arenden.
Ongeveer halverwege de route ligt het Wildlife Station Visitor Center. Eén keer per jaar, omstreeks 1 oktober, vindt de spectaculaire Buffalo Roundup plaats. De ongeveer 1500 bizons die in het park leven worden dan bij elkaar gedreven en in omheiningen binnen de Wildlife Loop Road opgesloten zodat zij kunnen worden gevaccineerd en onderzocht. Het evenement trekt elk jaar meer dan 10.000 bezoekers.

Klimaat
Het Custer State Park ligt in het zuidwesten van South Dakota, midden in Amerika. Het park ligt in de buurt van de Badlands, waar niets groeit omdat het een droog gebied is waar weinig neerslag valt. Dit is ook het geval in het Custer State Park. Als er neerslag valt, zijn het echter ook wel heel heftige buien. In South Dakota heerst een landklimaat, met warme zomers (gemiddeld 23 graden) en door de warme Chinook wind milde winters (gemiddeld 0 graden). De meeste neerslag valt in de warmste maanden. In de winter valt neerslag meestal in de vorm van sneeuw.
Natuur, flora & fauna
Fauna: Naast de grote kudde bizons, die vaak voor verkeersopstoppingen op de Wildlife Loop Road zorgt, kun je in Custer State Park prairiehonden en ezels zien. De ezels zijn de minst schuwe beesten en hebben als bijnaam 'bedelende burros', omdat ze bij voorbijgangers om voedsel bedelen en ze daarvoor bedanken. Ook zijn ze niet onder de indruk van motorvoertuigen. Verder leven er in Custer State Park dikhoornschapen, herten, coyotes, berggeiten en katachtigen zoals de poema.
Geschiedenis
Custer State Park is het oudste park van South Dakota. Het staatspark is vernoemd naar Luitenant Kolonel George Armstrong Custer. Kolonel Custer was de eerste die dit stuk land in de negentiende eeuw koloniseerde met zijn manschappen. Rond 1920 groeide het Custer State Park snel en werd er meer land bij betrokken. Ongeveer een decennium later werden er vele wegen en kampeerplaatsen. Ook werden er rond 1930 drie dammen aangelegd, waardoor er meren ontstonden.

Vanuit de Wildlife Loop Road komen we (bijna) vanzelf uit bij de Blue Bell Campground voor de overnachting.